تو باور نکن اما من...
من شکستم، به روی خود نیاوردم
میدانستم آزارم می دهی پیش تو نیازردم
تو باور نکن اما من شکستم
حتی صدای پاره های قلبم را شنیدم
تو باور نکن
اما من آزردگی ام را پنهان می کنم
من از جانم گذشتم
چون تو مرگ را برایم آسان کردی
از تو هم می گذرم چون عشقم را فدای حرف دیگران کردی
اما تو پوچم مپندار
تنها تر که می شوم بیشتر عاشق می شوم
جانم را بگیر، فرصتی برای عاشق شدنم مگذار
من در خود شکستم
می دانستم به تو نمی رسم
تو زخمهایم را ندیدی
نمی دانی من چه می کشم
پنهانی از حرفهای تو سوختم
تو ندانستی این خاکستر خاموش یک روز آتشش سوزنده بود
تو ندانستی این فاخته رانده از آشیان
یک روز ترانه هایش را برای تو می سرود
یک روز با بالهای کوچک شکسته
تا آسمان تو پرواز کرد و بی تو برگشت
تو ندانستی چقدر غصه خورد از بی حاصلی، از عریانی دشت
تو ندانستی پایبند توام، به سادگی ام خندیدی
تو نخواستی خنده هایم را ببینی و بریدی
تو نشکسته بودی
گریه هایم را باور نکردی
تمام شهر از حال زار من خبر داشت
آنوقت تو از آزار من حذر نکردی
عشقم را پنهانی با محبت کشت...
باورش کردم
و ندانستم تمام حرفهایش فریب است
خنده هایش دروغ و بی احساس
گریه هایش هم کمی عجیب است
ندانستم ویرانگری آمده ویرانم کند
ساحر است می خواهد سحر سامانم کند
ندانستم رهگذر است، بهانه اش خستگی
برای اغفال من می آید از در دلبستگی
باورش کردم
و حرفهایش را شنیدم
دلم که با دلش یکدل شد جز آزار چیزی ندیدم
زبان بازیش که تمام شد
دل ساده ام که رام شد
دیگر دوست داشتنی در کار نبود
دیگر دوستی منتظر سر قرار نبود
راست و دروغ به عشق من قسم خورد
چیزی نگفتم من هر چه به روزم آورد
حالا خوب می فهمم معنی حرفهایش را
فریبی بیش نبود
او که دم از محبوبیت میزد
در شهر خود غریبی بیش نبود
او از عشق بی نصیب بود
او کارش فریب بود
او بازی می خواست، بازیچه زیاد داشت
یکی یکی می شکست و کنار می گذاشت
او همیشه فکر دلبری بود
چشمهای شیطان همه جا دنبال پری بود
او به وفا و صداقت کرده بود پشت
او عاشقانش را پنهانی با محبت می کشت.
عشق من و تو عشق نبود...
عشق من و تو عشق نبود
یک فریب قوی
یک نیاز بیمار گونه
نمایش بزرگ غرور بود
تا عشق هزاران شهر فاصله داشت
خیلی دور بود
عشق من و تو عشق نبود
تهمت به عاشقان بود
رسوایی دوباره خویش
تنهایی آخر ما
حادثهء تلخ زمان بود
خواستن من و تو خواستن نبود
دیگر شکستن بود
دوستت دارم های ما هم زبان ریختن بود
نوع شدید مسخره کردن بود
با تو بودن من دیوانگی محض بود
باعث آبرو ریزی من بود
هر چند کسی نبودم و نیستم
باز اسم تو مانع اندک عزیزی من بود
از تو گفتن شرم آور بود
و من بیشرمانه می گفتم
می دانستم چشمها همه به سادگی ام می خندیدند
ولی قصهء نامردی تو را با لحن لطیف کودکانه می گفتم.
من عروسک نيستم...
من عروسک نیستم
در دنیای کاغذین تو
که وقت و بی وقت
به هر آهنگ تو برقصم
لبهای خندانت را ببینم و بخندم
چشمهای خواب آلودت را ببینم
و چشمهایم را ببندم
من اگر مدتی همبازی تو شدم
اگر چند روزی هستی ام را ارزانی کردم
از سادگی ام نبوده
از زرنگی ام نبوده
از جسارتم بوده که در حق خودم کردم
در حق لحظه هایی که در عشرتکده ها حرام شد
در حق زندگی که با لبخند آغاز و با خودسری تمام شد
و این دلمشغولی تا دیرگاه دوام یافت
اینک از تو می پرسم
از تو ای همبازی لجباز من در این بازی گناه آلود ممنوع
چه کسی تاوان این شکست بزرگ را خواهد پرداخت؟
دستهای خالی من؟ این من رانده از همه کس و از همه جا؟
یا دل سنگ تو که دیگر خاطر خواهی ندارد؟
چه چیزی آیندهء مرا بعد از این گذشتهء خاکستری تضمین خواهد کرد؟
سوالی که جوابی ندارد
شاید غار تاریکی که برای خروج راهی ندارد
بگو که شجاعانه به اشتباهت اعتراف می کنی
همان طور که من کردم
قول بده که دیگر عروسکهایت را نمی شکنی
همانطور که من قول دادم
بگو که قصه هایت را زیر باران نمی گذاری
دلبسته هایت را برای مدتی دوست نمی داری
مثل تمام آدمهای پشیمان
غصه هایت را در گلدان می کاری
دوست داشتن دليل و برهان نمی خواهد...
تو را من دوست می دارم
دوست داشتن دلیل و برهان نمی خواهد
اگر صد بار و با صد بهانه عشقم را رد کنی
من سر افراز تر از قبل به سوی تو می آیم
دلِ دیوانه ام عشقت را ارزان نمی خواهد
من افتاده تر از پیش جلوی تو زانو می زنم
گریه می کنم
تعظیم در برابر شکوه تو از شأن من نمی کاهد
تو را من دوست می دارم
این را هر کس می داند همرهم
هر قسمت از وجودم را به خاطر عشق تو می دهم
تو را من می خواهم با تمام جانم
می خواهم برایت بمیرم، چرایش را نمی دانم
تو را من دوست می دارم
اندازۀ سالهای عمرم
قد آرزوهایی که برای تو دادم
قد تمام اشکهایم که برای تو، به یاد تو می ریزم
تو را من می خواهم دیوانه وار
کاهگل خانه ام می داند دلی دارم بی قرار
تو را می خواهم مثل سایه در کنارم
اگر تو باشی چراغ خانه ام، دیگر آرزویی ندارم
به تو محتاجم ای تنها نیازم
اگر کمکم نکی تمام زندگی ام را می بازم
تو را من دوست می دارم
صمیمانه ترین احساساتم را تقدیم تو می کنم یارم
تو را دوست دارد کسی که نمی خواهد تنهایت بگذارد
برایش دنیا با تمام زیباییها بی تو دیدن ندارد
تو را می خواهم زیبای عشق آفرینم
هر غروب در ساحل منتظرت می نشینم.
به تو می انديشم...
-
غروب هنگام
-
آن زمان که نور سرخ خورشيد
-
خسته و کم جان
-
تابش گرم و بی دريغ خود را
-
در فراز تپه های خاموش و عريان
-
به پايان می برد
-
و بارانکی نرم و لطيف
-
با آواز آسمانی دل انگيز
-
دشتهای تشنه را تر می کند
-
آن زمان که باد ملايم
-
روی شنهای سرد و مرطوب قدم ميزند
-
و صدفهای خالی را تکان می دهد
-
آن زمان که بلم ران به ساحل می راند
-
مرغابی برای خواب می آيد
-
من در لحظه های بی جنجال و هياهوی تنهايی
-
به تو می انديشم...
-
به تو عزيز قلب طلايی
-
به تو که نميدانم کجايی
-
اما فکر می کنم هنوز هم مثل گذشته هايی
-
برای من که می ميرم از بی کسی
-
شايد در قلب تو باشد يک جايی
-
می دانم يک شب هوای خانه ام می کنی
-
يک شب می آيی ديوانه ام می کنی
-
می دانم قلب تو آنقدر ها هم نا مهربان نيست
-
می شود يک بار ديگر بر شانه هايت گريست
-
می دانم اين چشم ها که برای ديدنت می ميرد
-
يک روز با آمدنت آرام می گيرد
-
می دانم دنيای من اينطور تاريک نمی ماند
-
يکی هم سلام مرا به روشنی و نور می رساند
-
می دانم دهکدهء عشقمان خالی نمی ماند
-
فکری به حالش می کنی
-
مرغ مجروح احساس نمی ميرد
-
يک نگاه به بالَش می کنی
-
سلسلهء عشق...
-
روی نیازم کجاست؟ سوی حسین است و بس
-
قبلهء قلبم کجاست؟ کوی حسین است و بس
-
-
سلسله عشق را، سلسله جنبان خداست
-
سلسلهء عشق چیست؟ موی حسین است و بس
-
-
دیدن وجه خدا، هست مرا آرزو
-
وجه خدای عزیز، روی حسین است و بس
-
-
بوی بهشتِ خدا، از حَرمش می وزد
-
بوی بهشت خدا، بوی حسین است و بس
-
-
رحمت و لطف و کرم، عشق و صفا در جهان
-
بخشش و جود و سخا، خوی حسین است و بس
-
-
روز جزا در امان، هر که شود ای عزیز
-
از برکات دم و هوی، حسین است و بس
-
-
کوثر و حوض بهشت، جنّت و نهر حیات
-
اندکی از قطرهء، جوی حسین است و بس
تو ديگر به ياد من نيستی...
چشمهایم دروغ نمی گویند
تو دیگر به یاد من نیستی
من فرهاد تنها آرزوی تو نیستم
تو هم دیگر شیرین من نیستی
بگذار صادقانه بگویم
دیگر از گرمگاه سینه ات بخار نرم "دوستت دارم" بر نمی خیزد
دیگر از آبشار نگاهت مهربانی نمی ریزد
روزگاری گل سر سبد آرزوهایت بودم
ولی حالا مشتی خاکستر ته اجاقم
آن روزها قهرمان شکست ناپذیر خیالت بودم
ولی حالا سواری افتاده زیر قدمهای اسب خویش
آن روزها می گفتی افسانه شعرهایمی
شاه بیتِ غزل زندگی ام
حالا می گویی واژه ای بی معنی و کهنه ای
آنروزها می گفتم خدای منی، بتِ مقبول من
حالا می گویم ابلیسی مکاره و تن آلوده ای
روزگاری فرشته ای زیبا رو کنار من بودی
حالا عروسکی شکسته کنج اتاقی
آنروزها محبوبِ قبیله عشق بودی
حالا دختری تنها مطرودِ هم خانه خویش
دیگر آن روزها رفتند
و اين روزها هم خواهند رفت
ولی چشمهایم هرگز دروغ نگفتند
و نخواهند گفت
من به شرافت لاله های سرخ صحرایی قسم می خورم
که با تمام بدیها باز دوستت دارم
هر جا که باشی
با هر که باشی
برای من همان امید شیرین گذشته ای
همان قیافه آشنا که هر شب در خواب می بینم
همان فرشته ای که مهربانیهایش یادم نمی رود
همان پری کوچکی که به من پرواز آموخت
همان افسانه همیشگی شعرهایم
که می خواهم بدانی
از یادم نرفته ای
ديوانه ات را به خاطر بسپار...
-
خدا حافظ اي آرام و قرار موقتِ من
-
خدا مي داند چقدر سخت است گفتنش
-
مثل عذابِ مردن
-
به دنبالت گريه نمي كنم مسافر من
-
خودت گفتي بچگي نكن به خاطر من
-
به بدرقه ات هم نمي آيم عزيز خسته
-
دلم از رفتنت بد جوري شكسته
-
تو نمي ماني روياهاي خوبم
-
اما من فقط به تو مي گويم
-
فقط براي تو مي خوانم
-
فقط براي تو مي نويسم
-
از رنجي كه مي برم
-
از دردي كه دارم
-
تو مي روي و مرا در غربتِ غمگين شب
-
براي چيدن ستاره اي، تنها مي گذاري
-
مي دانم
-
شايد تو دوست داري من مجنون شوم
-
آواره شوم
-
اما من زندگاني صحرايي نمي خواهم، نمي توانم
-
تو مي روي و يك بغض كال در گلو
-
جلوي آوازم را مي گيرد
-
نمي توانم تو را فرياد بزنم
-
گلبرگِ آخرين اميد در قلبم مي ميرد
-
تو مي روي و نمي داني انتظار چقدر سخت است
-
چقدر سخت است منتظر كسي باشي
-
كه هيچ وقت فكر آمدن نيست
-
مهمان عزيزي باشي
-
كه فانوس خانه اش روشن نيست
-
چقدر سخت است آدم را از آرزوهايش دور كنند
-
او را به مسير ناخواسته اي مجبور كنند
-
چقدر سخت است دست نوشته هايت را نخوانده خاك كنند
-
اسمت را از خاطره ها پاك كنند
-
چقدر سخت است كه به نام عشق فريبت دهند
-
با بي احتراميها بهانه دستِ رقيبت دهند
-
تو مي روي و نمي داني من به تو عادت كرده ام
-
اگر يك شب برايم لالايي نخواني در خود مي شكنم
-
نمي داني شكستن چقدر سخت است
-
آنكه نشكسته چقدر خوشبخت است
-
اگر مي خواهي من بشكنم
-
اگر مي خواهي از ماندن حرف نزنم
-
برو حرفي نيست
-
هميشه براي رفتن بهانه زياد است
-
آنچه مي ماند يك دنيا غصه و ياد است
-
يادت باشد براي آمدن هم بهانه اي هست
-
خواستي بيايي، چشم اتنظارت ديوانه اي هست
-
برو قبل از اينكه وجودم از هم بپاشد
-
شايد عشق تو جاي ديگر
-
پيش كسي بهتر باشد
-
برو اما فراموشم نكن
-
اين ديوانه خود را به خاطر بسپار
-
دنيا همين امروز و فردا نيست
-
مرا نكن همبازي روزگار
-
برو مگذار آن روزها يادت برود
-
قصه آشنايي ما
-
اندازه يك آه كوتاه و پژمرده شود
-
برو سعي نكن بفهمي چقدر دلواپس چشمهاي توام
-
چه كنم، دست خودم نيست
-
آخر هنوز هم عاشق دل بيوفاي توام
-
مي دانم دوستم نداشتي و نداري
-
مي دانم در آزارم سنگ تمام گذاشتي و مي گذاري
-
چه مي شود كرد
-
يادت باشد دلم را شكستي و سر بلند مي روي
-
آنجا ديگر دلي را نشكن و سربلند برگرد
-
برو اما من در امتداد هر بهانه، بهانه ات را مي گيرم
-
نمي دانم مهمان نوازي ات سر جايش هست يا نه
-
اما من كوچه به كوچه سراغ خانه ات را مي گيرم
-
برو اما به كسي نگو با من چه كردي
-
نمي خواهم ته دل بگويند چه نامردي
-
نگو ديوانه بود سرزنشت مي كنند
-
نگو حقش بود ظالمت مي كنند
-
نگو عشق ما از اول اشتباه بود
-
مي گويند رفيقش نيمه راه بود
-
نگو دست محبتش را رد كردي
-
مي گويند به خودت بد كردي
-
نگو زندگيش تباه شد
-
مي گويند براي تو گناه شد
-
نگو مرا براي بازي انتخاب كردي
-
مي گويند پلهاي پشت سرت را خراب كردي
-
نگو كارش گذشته از كار
-
مي گويند دعا زود مستجاب مي شود با حال زار
-
نگو نمي خواهمش آدم زياد است
-
مي گويند اين حرف آدمهاي بد نهاد است
-
نگو سكوت كرد هرچه تهمت شنيد
-
مي گويند شيطان را در چشمهاي تو ديد
-
نگو بيچاره بود و بيچاره ترش كردي
-
مي گويند نگاه در چشم ترش كردي؟
-
نگو زندگيش را گرفتم
-
نه به تو تقديم كردم هديه بود
-
نگو ناقابل بود
-
هرچه بود پيشكش دل بود
-
-
-
هيچ حرف دگری نيست...
-
هيچ حرفِ دگری نيست که با تو بزنم
-
تو نمی فهمی اندوه مرا
-
چه بگويم به تو ای رفته ز دست ؟
-
شدم از مستی چشمانِ تو مست
-
شده ام سنگ پرست
-
مرگ بر آنکه دلش را به دلِ سنگِ تو بست .
|
+| نوشته شده توسط
moti در شنبه دوازدهم فروردین 1385
|
تو...
یعنی چی؟
